Еркеғалидың монологы

Жер құтты біздер жаралған,
Тел өстім дала желімен.
Аққуға қарап таранған
Ән тердім Балқаш көлінен.
Тайпала басып қаптаған
Толқында күйшіл дарын бар.
Жарқ етсе суда ақ сазан,
Жігері сөнбес сарын бар.
Сайраса сайда тотықұс,
Оралар көзге ақ маңдай.
Домбыра шертем асығыс,
Махаббат тілін тапқандай.
Үйрендім үнсіз тосуды,
Өкініш бар ма, наз бар ма?
Сол кезде сәулем қосылды
Сағыныш толы саздарға.
Қоңыр қаз өтсе қаңқылдап,
Балқытты жүрек тескені.
Жаныма болды балқұндақ
Балқаштың балғын кештері.

14.02.2009

---