Қысым, қысым, қысымдар – Қанипа Бұғыбаева

Ісім қанадай, білмеймін түсім қандай,
Кең дүниеде күй кешем қысылғандай.
Алқынамын, тұншығып дем ала алмай,
Буып тұрған ауаны қысым бардай.
Айналаны аптаған қысым көрем,
Жүрек көнбей, қысымға дүсірлеген.
Өмір сүріп үстінде бір кеменің,
Адамды-адам азап-ау түсінбеген.
Жан біткенге жердегі сыр алдырмай,
Құдайлығын танытып тұрар «құдай».
Қас-қағымдай өмірді көкпар етіп,
Біреу олай тартады, біреу бұлай.
Арман болған айналып тиынға жыр,
Жер мен көктің арасы құйын-дауыл.
Махаббатсыз уақытта майдандасқан,
Қысым жүріп жатқандай миымда бір...
Белшесінен байлыққа батып «пысық»,
Сайрандайды, жол тауып, бақыт құшып.
Жүрегімді барады кеудем қысып,
Кеудемді езіп барады, уақыт қысып.
Қандай күйде, білмеймін, мына ғалам,
Жауап таппай, жабықтым ғұламадан.
Шұрқ-тесік адамның ет жүрегі,
Қысымына заманның шыдамаған.
Кімдер, кімнің көз жасын өткел етер,
Уақыт солай, жылатар, өкпелетер.
Бірін-бірі сиғызбай мына өмірге,
Таласумен тіршілік өткен, өтер!
Бәрін-бәрін уақыт өтеді елеп,
(Заманды адам қолынан жетелемек)
Қысымдардан қорқамын, дүниенің –
Бір жүрегі жарылып кете ме деп...