Ақша бұлттар ариясы – Ұларбек Дәлейұлы

Ақша бұлттар!
Ақ шабыттар арда емген,
Мекен іздеп жиналысқан һәр жерден.
Көктеректен кетпейсіңдер айналып,
Сендердің де жақындарың бар ма өлген?
Ақ жусандар күтеді аңсап нөсерді,
Қайда нөсер?
Қаһарлы һәм кеселді.
Жаназалар шақырады сабырға,
Қағидаға бағынбайтын осы елді.
Нәзилла қыз!
Нәркес өмір – нәрестем,
Өшкен де жоқ,
Өшпек емес ол естен.
Аяқтауға үлгіргем жоқ мен әлі,
Аяғымды жатыр құшып жол – эссем.
Мендік өмір таппады әлі мәртебе,
(Менсінбеді мәртебелі қарт өлең...)
Мен боп жырлап ағады үнсіз бұлақтар,
Мен боп жалғыз күрсінеді әр төбе.
...Кетем ертең,
Мені қуып жол қалар,
Бізден қалған жалғыз белгі сол болар...
Бір қарауға жетпеді әттең, дәрменім,
Қатыгез деп сөкпес мені енді олар?
Ебелектеп ертегі отқа түстім де,
Кеше бүгін кешкен ғұмыр түс мүлде,
Мұңлы ғазал жатар желмен шашылып,
Ермен басқан мазарымның үстінде.
...Ау, адамдар,
Ақиқатшыл арландар!
Үнсіздікке жұтылыпты қарлы аңғар.
Күн тұтылып жатқан шығар тағы да,
Ол жаққа енді бармаңдар...

07. 01. 2010 ж.