Аю көктемді ұйықтап қала жаздады ертегісі

Қалың орман ішінде, үлкен қарағайдың түбінде бір Аю ұйықтап жатыпты. Ол домаланып, жылы інінде тәтті түс көріп жатқан. Қар орманды ақ көрпедей жауып тұрды. Барлығы тып-тыныш.

Бір күні… Тамшы. Там-тамшы. Іннің төбесінен су тама бастады.

Аю бір құлағын қимылдатты.

— Ммм… Түсім шығар…

Бірақ күн жылына түсті. Сосын сырттан құстардың даусы естілді.

— Шиқ-шиқ! Көктем келді!

Аю екінші бүйіріне аунап түсті.

— Әлі ерте ғой…

Сол кезде қар сусылдап, іннің аузына бір кесек қар құлап түсті.

— Ой! — деді Аю, бір көзін ашып.

Сыртта Қоян тұр екен.

— Аю, тұр! Көктем келді!

Аю ақырын ғана басын шығарды. Қар еріп жатыр. Күн жылы. Ауада жаңа иіс бар. Қардың арасынан кішкентай жасыл шөп қылтиып шығыпты.

— Сен кімсің? — деп сұрады Аю.

— Мен Көктеммін, — деп сыбырлады шөп.

Аю терең тыныс алды. Жүрегі жылып кетті.

— Мен көктемді ұйықтап қала жаздаппын ғой!

Ол інінен шығып, күнге қарап күлімсіреді.

Қоян күліп жіберді:

— Көктем ешкімді ұмытпайды. Ол бәрін өзі оятады!

Содан бері Аю әр көктемде алғашқы тамшыны естісе, бір көзін ашып:

— Көктем келді ме екен? — деп тексеріп қояды екен.

Ертегілер Қиял-Ғажайып Жануарлар туралы ертегі Қазақша ертегілер жинағы балаларға арналған ертегілер Аю көктем

Аю көктемді ұйықтап қала жаздады ертегісі

Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Басқа да жазбалар

Нақыл сөздер