Күзгі жаңбыр мен балалық шақтың жылуы - Тураева Дина Абдрашовна

Бала кезімнің ең тереңде сақталған, жүрек түкпірінен өшпей орын алған естеліктері – күздің жаңбырлы кештерімен өрілген. Күз келген сайын табиғаттың өзі бір ерекше күйге еніп, айнала жұмсақ мұңға бөленетін. Аспанды сұр бұлттар торлап, күннің әлсіз шуағы жерге әрең жететін. Сарғайған жапырақтар ағаштан баяу үзіліп түсіп, жер бетіне алтын кілемдей жайылатын. Ал жаңбырдың тырс-тырс еткен үні – сол мезгілдің жүрекке ең жақын әуені еді.

Терезеге тамған әрбір тамшы бір сыр шерткендей, бір әңгіме айтқандай әсер қалдыратын. Сырттағы әлем суық әрі мұңды көрінгенімен, үйдің іші керісінше – жылылық пен мейірімге толы болатын. Сол жылылықтың қайнар көзі – анам еді. Ол менің төсегімді аппақ етіп, ұқыптап салып беретін. Ақ жайманың тазалығы, жастықтың жұмсақтығы, көрпенің жылылығы – бәрі де анамның қамқорлығын үнсіз жеткізіп тұрғандай сезілетін.

Мен сол төсекке жатып, көрпеге оранған сәтте, өзімді бүкіл әлемнен қорғалғандай сезінетінмін. Сырттағы жаңбырдың үні алыстан естілген әлдилеген ән сияқты, жанымды тыныштандыратын. Ал дәл сол сәтте теледидардан басталатын ертегілер мені басқа бір ғажайып әлемге жетелейтін.

Экрандағы кейіпкерлер тіріліп кеткендей, олардың әрбір қимылы, әрбір сөзі мен үшін шынайы өмірдей маңызды болатын. Мен батырлармен бірге алыс сапарларға аттанып, қауіпті жолдардан өтіп, зұлымдықпен күрескендей күй кешетінмін. Кейде мейірімді кейіпкерлердің жанында болып, жақсылықтың жеңісіне бірге қуанып, бала жүрегіммен сенімге толатынмын.

Жаңбырдың сыбыры мен ертегінің әуені астасып, ерекше бір үйлесім тапқандай еді. Сол сәттерде уақыт баяу ағатын, тіпті кейде мүлде тоқтап қалғандай сезілетін. Мен үшін ол тек кеш емес, тұтас бір әлем болатын – қауіпсіз, жылы, қиялға толы әлем.

Анам кейде үнсіз ғана жаныма келіп, көрпемді түзеп, маңдайымнан сипап өтетін. Оның сол бір жұмсақ жанасуында қаншама мейірім мен махаббат бар еді. Мен оны сөзбен түсінбесем де, жүрегіммен сезінетінмін. Сол сәттерде мен үшін өмірдің ең үлкен бақыты – дәл сол қарапайым тыныштық пен анамның жанында болу еді.

Қазір сол күндерді еске алғанда, жүрегімде бір нәзік сағыныш оянады. Уақыт өтіп, бәрі өзгерсе де, сол күзгі кештердің жылуы жанымда мәңгі сақталып қалған. Жаңбырдың дыбысы, аппақ төсек, ертегілер әлемі мен анамның алақаны – бәрі бірігіп, менің балалық шағымның ең әсем суретін салған екен.

Сол кезде байқалмаған қарапайым бақыттың шынайы құндылығын мен тек есейгенде ғана түсіндім. Бақыт – асқақ армандарда емес, дәл осындай тыныш кештерде, анаңның мейірімінде, бала жүректің шексіз сенімінде екен.