Қаралы бір сұлуға – Сапарғали Бегалин

Қара түнек қайғының ізі
Шиірін салып, шырайын алған,
Нұры тамған сұлудың жүзі
Бозарып солып сүлдері қалған.
Сүйкімді мөлдір қара көзді
Қасірет қармап бөлеген ызғар.
Әдепті ерке мінезін ізгі,
Салқындатқан бір суық сыз бар.
Күлкіге біткен алуа ерін де
Жаңылғандай жақсы әдеттен.
Шаттықтан із жоқ еш жерінде,
Бәрі үрей боп қайда кеткен?..
Қайда кетсін, кетсін қайда,
Кеткен шығар қайғыдан сырғып,
Қайғыны жеңер қайратың қайда?
Сайрашы, сұлу, шерінді жыр ғып,
Қасіретіңді жырменен жу,
Жаныңды бөле жыр торқаға,
Басындырма қайғыңды қу,
Бекітіп бойды шықшы ортаға.
Адасу көп, өмір қысқа,
Түзелгенше тұр бітпесін,
Өзгермесін асыл нұсқа,
Қасірет басып гүл бітпесін.
Гүл қонақ қой өмірі тым аз,
Бір солған соң қайта өнер ме.
Соны ойлан да жаранды жаз,
Ақын жаннан от сөнер ме.
Қызған оны қызыға күйіп,
Қызғана сүймей қызығы не.
Зарығып жетпей тартпасаң күйік,
Өзге өмірден озығы не...