Күз - көрініс – Абзал Бөкен

Мезгіл жетсе қалайша жарқырамас,
Жарқыраған жалқын күн қалпына мас.
Алқап толы алтын шөп, алтын бұта,
Аула толы алтын тал – алтын ағаш.

Беткейінің балғын шөп балаусалы,
Бет-бедері алтындай сары-ау,сары.
Қазынаны кім осы төге салған
Ұмытылып кешегі қарау шағы.

Алқап қандай,
Апталған адыр қандай,
Апталған соң шалғын мен шағыр – балдай.
Аяғыңа басылып жатқаннан соң,
«Алтыннан» да барады қадір қалмай.

Жел таратқан жарлықты есіне ұстап ,
Жапырақтар жалғанның төсіне ұшпақ.
Қара бақыр қимайтын мезгіл шіркін
Қазынасын төгуде қос уыстап.

Аусар самал аймалап төсін, белін,
Күй кешуде ақ қайың тосын, керім.
Жел өпкенде,
Желпілдеп желек-пенде
Білмей қалды қалайша шешінгенін.

Онысына, білмеймін, ырза ма ағаш,
Күз секілді, әйтеуір, мырзаға мас.
Жер шешінді...
Кімнің де алтын төксең,
Қалатұғын әдеті тыр жалаңаш.