Бір бөлмеде

Бір аға ақын үйінде
Төрінде – Ғабдол Сланов.
Бір-екі ақын бүйірде
Сыбанып, сөзге сұранып,
Көңілді бір сәт үй-іші,
Кернеген әзіл сөз екен.
Ақындар әбден тынысы
Кеңейіп алған кез екен.
...Бір кезде асау жыр кетті
Толқынын төгіп, лақтырып.
Жаңағы дуды, дүрмекті
Су сепкен өрттей сап қылып.
Жарықтық, жырдың қуаты-ай,
Жарықтық, сөздің сиқыры-ай,
Төрт қабырғаға құп-құйттай
Қалайша сыйып тұр бұлай?!
– Жыр үшін, – деді аға ақын,
Орнынан Ғабдол тік тұрды.
Желпіп бір жырдың қанаты
Биіктік сырын ұқтырды.
Сонда мен жырдың – жалынның
Қызуы шарпып шоқтандым,
Мейірімі, нұры тәңірдің
Осы емес пе екен деп қалдым.
Жырдан соң бәрі жымда-жырт,
Шала сөз, тынды шала дау.
Өзімен-өзі мына жұрт
Есікке сонда қарады-ау.
– Бұл бала кім ед, төрлей ғой, –
Дегенде Ғабдол Сланов,
Жырды мен келіп бөлгендей
Қарадым жерге ұялып.
Тұрып мен сонда есікте
Кірердей жерге қысылғам,
Аяғын шешпей мешітке
Кеткендей еніп мұсылман.

---