Өлең, жыр, ақындар

Анам-ай

  • 12.10.2020
  • 0
  • 5
  • 18247
Анам ай,
Жан едің ғой ісі бөлек.
Жаятын дасханын кісіге деп,
Балаңды ойлап жүрсің, кетсең дағы,
Әп-әдемі қалпында түсіме еніп.
Аттырып бейнетпенен ала таңын.
Баптап ең қоңыр қаздай балапанын.
Басымнан кім сипайды?
Анашым жоқ,
Қандай жұмсақ жылы еді алақаның.



Пікірлер (5)

Мариям

өте керемет

Шынар

Жүрекке жеретін өлең екен шынында

Юалайи

Түсімде көрдім тағыда
Күлімдеп жүрсің бағымда,
Сол сәтте....

Жібек

Әкеге керек

Мақсат

«Анам‑ай» — қазақ поэзиясының шебері Абдулмахмуд Пошатаев жазған әсерлі туынды. Бұл өлеңде ақын жүрек түкпіріндегі бала сезімдерін, Анаға деген сағыныш пен сүйіспеншілікті терең жеткізеді. Сөздерінде өмірдің қиындықтары мен ішкі толғаныстары көркем тілмен бейнеленіп, оқырманға шынайы эмоция сыйлайды. Өлеңнің тілі әдемі үйлесімді, мәні адамға ой салатын философиялық мазмұнға толы. Мұндай шығармалар қазақ әдебиетінің рухани құндылығын көрсетеді әрі кез келген оқырманға жүрекпен оқуға тұратын материал ұсынады. Оның поэзиясындағы сөз мәнерлері мен сезімдік сипаты — қазақ әдебиетін сүйетіндер үшін ерекше әсер қалдыратын өлеңдердің бірі.

Пікір қалдырыңыз

Аязды кеште

  • 0
  • 0

Түрі солғын,
Жүзі жүдеу, қартаңды.
Кейбіреуі қағып менің арқамды.
Мүсәпір жан менен қайыр сұраса,

Толық

Анашым

  • 0
  • 0

Жатырсың анам,
Қызғалтақ өскен көк белде.
Әулие жандар өтеді екен көктемде.
Пошатай атам,

Толық

Бек атты ақын інімнің өлеңін оқығаннан соң туған ой!

  • 0
  • 0

Қорықпа інім,
Құйыннан да желден де.
Әлі талай асарың һақ белден де.
Өз жараңды өзің жалап жазғансың,

Толық

Қарап көріңіз