Жексұрын болдым – Әбілда Аймақ

Жексұрын болдым,
Жұмысқа тұрақтамадым,
Бұзып шыға алмастан сұрақ қамалын.
«Азғын әке» атағын арқалап алып,
Төмендеп жүзім,
Солқылдап жылап барамын.
Маған деген қуаныш – жабылып есік,
Кеудемдегі алаулы жалыным өшіп.
Дәл жүректің тұсынан қадалды шаншу
Өкпек желі тағдырдың қағынып есіп.
Жүрген жері, бұрынғы төбелес, ілік,
Сөйлей алмас дұшпаным төбеге шығып,
Қайда барсам қарсы алды Қорқыттың көрі,
Уықтарым үзіліп, кереге сынып.
Барады көкте тырналар – мөлиіп тізбек,
Көктемім өшті тым ерте көк иық күз кеп.
Ғайып ерен –
Қырық шілтен қолдай гөр өзің,
Бәрін де тастап кетейін Жерұйықты іздеп...