Сыршыл болып барамыз – Тортай Сәдуақас

Күннен күнге жақын тартып арамыз,
Түннен түнге сыршыл болып барамыз;
Мені сонша табындырып тастаған,
Шыныменен сенбісің, ей, қара қыз!
Өзіңді ойлап өткеремін таңды ұзақ,
Біздің көш те бара жатыр алды ұзап;
Бағымбысың, сорымбысың, әйтеуір,
Маңдайыма біткен менің, жалғыз-ақ!
Сен болсаң сен, сеніп ғайбат-өсекке,
Әлі маған артып жүрсің бос өкпе;
Ортамызға от салады ондайлар,
Сенбе оларға, сұрқия деп есепте.
Шын ғашықты қосылмас деп сен іштен,
Және ойлама, ол өтірік, келіспен;
Сені сүйген шын махаббат – ол ма ол,
Мына менің жүрегімде, періштем!