Не қылғаның – Тұрсынхан Әбдірахманова

Кеше ел, жер деп келіп табынғаның,
Қазақстан еді ғой сағынғаның.
Қай Отан, қай ел-жерің енді арманын
Бүгін кеп күңіренгенің не қылғаның?
Кім қуып, кім шақырып зорлап еді?
Кім шектеп намысыңды қорлап еді?
Мұнда сен, кімнен қандай жапа шектің
Басынды қай қара бұлт торлап еді?
Жүрек тау еді кеше салған әнің,
Қара тас, Талқа бүгін таңдағанын.
«Күн туды көретұғын елді аман» — деп...
Қай елін деп ұғайық алдағаның?
Отырып Алматыда бөлек ауыл
Болғанын ағайынға, шырақ, ауыр.
Су ішкен құдығына түкіргендей
Бойыңды кеулеп алған қандай дауыл?
Туған жер, әрине, ыстық түсінікті,
Көңіліңе көлеңкесін түсіріпті.
Тамған жер ел қазақтың кіндік қаны
Сен туған жерден қалай кішіріпті.
Емес не тамырында қазақ қаны,
Қалайша бөгде ел сені азаптады?
Ата-анаң, балаларың туған топырақ,
Демессің өз парызын аз ақтады.
Адамның Отаны ма туған жері
Кім қайда тумас қуса тағдыр желі.
Соққан қан тамырдағы ділі, тілі,
Ұлтының емес пе адам нағыз төлі.
«Қалар ем... балаларым...» — деп қиналып,
Не батып жүр жаныңа сонша налып?
Жақындап ел арасы ашылды ірге,
Негіз жоқ күрсінуге жүрек талып.
Үш үйсің Алматыда бір ғана өзің.
Қауымың құп алады бұлдап сезің
Әйтеуір жақын жатқа түсініксіз,
Болғаны қалған жұртта екі кезің.