Сағыныштан у ұрттадым – Мағиза Құнапияқызы

Таулар маңғаз, нулар кербез, қыз керім,
Көктем мынау кім тағады бізге мін?
Бұлттар ғана жуып-шайып көшені,
Іздейді кеп Мұқаңдардың іздерін.

Мынау жатқан қалжыраған көшені,
Мұқаңдар көп аралаған деседі.
Көшеден із таба алмаған бұлт біткен,
Күрсініп ап, тауға қарай көшеді.

Әсем жырдан алқа- моншақ тағынған,
Қала мынау әннен шырақ жағылған.
Ақша бұлттар төге берме жасыңды,
Сен ғана ма мұқаңдарды сағынған?!

Қыз күбірін бұлттар қалай тыңдасын,
Үнсіз барып құшады кеп қыр басын.
Меннен гөрі бақыттысың ақша бұлт,
Тым болмаса көріп қалдың тұлғасын.

Сағыныштан у ұрттадым дерт іштім,
Қиялымда қарлығаштан ерте ұштым.
Сағынғанын білмейді ғой Мұқаңдар,
Бас жағында өскен қыздың Ертістің!