Шегініс – Жұмекен Нәжімеденов

Қошалақ құм маңдайында Күн тұрды,
қабағында сенің жұмбақ мұң тұрды —
Сол екеуін салыстырып қарап ем,
жаным менің үркіп қалды бір түрлі.
Қошалақ тау қабағында бұлт тұрды —
біздің үйге бұлттай мұңды жұрт кірді.
Мақалдады сақалдары ауылдың —
көздің жасын кірлі жеңмен сүрттірді.
Ол бір күндер құмды өңірдің бар малын
сен бағатын секілді едің.
зарладың:
дала — шексіз,
бала — қыңыр,
мал — асау,
бәрін қосып "жетімек" деп қарғадың.
Маған, маған...
бауырында кешкі бұлттың
өз атыңды неге ғана естірттің?!
Қамқор түрлі...
қорлық түрлі, түрлі адам —
сабақ болды дей алмаймын бұл маған.
Жесірлігің бұлдасаң сен,
мен де, анам,
"жетім" дегенді естідім деп бұлданам.