Сағатты сағынамыз

Алтынның қадірі жоқ қолда барда,
Осыдан опық жедік әр заманда.
Жақсысын қолдай алмай, қорғай алмай,
Сорлады біздің қазақ сорлағанда.
Түсті де Желтоқсанда ойран отқа,
Сағат та жанып кетті ойда жоқта.
Жылындай отыз жеті үнсіз қалып,
Оны да бергендейміз байлап оққа.
Құдай­ау, қорлық еді бұл не деген?!
Қолқаңды суырса да үндемеген.
Қой да бір, қазақ та бір болды кеше,
Шетінен қасқыр сүйреп күнде жеген.
Тағдырдың толқынында аласұрған,
Сағаттай айырылдақ сан асылдан.
Кернеген қасіретке шыдай алмай,
Жарылды жүрегі оның шарасыздан.
Жоқ енді сағынғанмен Сағат бізге,
Күреспен өткен ғұмыр сабақ бізге.
«Ақта, – деп, – ел парызын мойныңдағы!» –
Тарихтың төрінен тұр қарап бізге!..

25.11.2007