Жаңғыру – Қанипа Бұғыбаева

Кешегіден өзгеше жарығырақ бұл ақ таң,
Кешегіден өзгеше үн шығады бұлақтан.
Шуылдайды балапан жапырақтарға жан бітіп,
Бәйтерекке айналып тұр жағада құрақ-тал.
Кешегіден өзгеше тірлікте бар басқа ырғақ,
Басқа ырғақпен жатқандай су кемірген тас жырлап.
Сел сезім мен сиқырлы дүние сыймай көзіне
Күннен-күнге барады жүрек дертім асқындап.
Кездескеннің кеудеме беретіндей сөзі дем,
Қалай, қайтіп, япыр-ау, жалғыздыққа төзіп ем.
Әр нәрсеге мән беріп құштарлықпен қараймын,
Жаңа келген өмірге жас баланың көзімен.
Қателесіп кетуден қымсынып бір сақтанбай,
Асқар таудан асығып қанат қаққан ақ таңдай,
Ақ көңілмен алдыңда ақтарылғым келеді,
Бір кеудеге бір жүрек сыймай бара жатқандай.
Кешегіден өзгеше бұлбұл дүние тұр жырлап,
Жасыл бақтан жасырын жастық үміт, сырды ұрлап.
Қара бұлттың қойнынан келе жатыр күн шығып,
Күйге түсіп тұр менің жан-дүнием бір жұмбақ.
Түбірімен өзгерген бар түсінік, бар ұғым,
Дарытыпты бойыма асау уақыт арынын.
Тұратындай, қарашы, түнгі аспанды айшықтап,
Түсіріп бір жұлдыздар жұлдыздарға жарығын...
Кешегіден өзгеше арқаға ауыр алам жүк,
Ғашық болған сәттерім кеткен мені адам ғып.
Өрттей ыстық сезіммен сене алмайтын халдемін,
Осынау жарық өмірде бар дегенге жамандық.
Кешегіден өзгеше, өзге өмір, өзге гүл,
Өзге гүлге өртеніп құлайтындай тез көңіл.
Бар дүниені көзіме көрсеткен бір жаңғыртып,
Соғатұғын сезім бе ғашық болған кезде бұл?..