Соғады жүрек сезіммен толқып, бұлқынып – Қанипа Бұғыбаева

Соғады жүрек сезіммен толқып, бұлқынып,
Кеудемнен шығып, шығандай бөлек ұшардай.
Аққудай әсем айдынды сүйіп, сілкініп,
Арманым болған ақ бұлтты барып құшардай.
Шаттықты қосып, пәктікті қосып өлеңге,
Таңымды ояу қарсы алам жарқын бейнемен.
Менің елім осынау жарық әлемге,
Тілімен емес, жүрегімен ғана сөйлеген!
Аңсауда өткен, шаршауда өткен күндердей,
Асықсам алға, жаныма шырақ жағады.
Өлгендердің де жүрегі сонда бірге өлмей,
Менің тірі кеудемде мынау соғады!..
Көкжиекке күзет қып қос жанарын,
Кеудесін тосып күндерге өткен арман көп.
Ұйқысын бұзбай, күлкісін үзбей баланың,
Соғады жүрек, тыныштыққа қорған боп!
Адамға дәуір шындықты ғана дос еткен,
Шындықсыз өлең жазамын, жаным, мен қалай?
Тірлікті бейғам тұрғызып жылы төсектен,
Соғады жүрек төске ұрып жатқан балғадай!