Ой тамшылары – Қанипа Бұғыбаева

Жер таппай, қысыламын кең даладан,
Кешеден бүгінгіге кім, келген аман.
Қасқырдан, жортқан жыртқыш аңнан емес,
Адамнан қорқатұғын болды-ау адам..
* * *
Тіршілікте тілек көп, өтініш көп,
Өтінбеші, «өмірдің отын іш» деп.
Бүгінгі сәтті, тәтті сезімдерім,
Өртейді ертең өзекті өкініш боп...
* * *
Айттың неге өмірді жапырақ деп,
Жапыраққа оқ атқан ақымақ көп.
Аспанға ұшып кетет те, менің жаным,
Тәнім жерге қосылар топырақ боп...
* * *
Толқып жүрсем, толқынды сүйдім бе деп,
Ағып келіп, тірелдім ирімге көп.
Өз жерімді өзіме қабір етіп –
Қабірімнің үстінде «ол» би билемек...
* * *
Ел едік қой, еш алаңсыз жатқан жай,
Айтар болсам, «айыбымнан» ақталмай.
Өтті уақыт, зұлымдығы басымдау,
Тыныш, «момын», қойға қасқыр – шапқандай...