Жазылады қашан, қалай соңғы өлең, – Қанипа Бұғыбаева

Жазылады қашан, қалай соңғы өлең,
Ескі достың шамына ұқсап сөнбеген.
Жапырақтың көзіндегі тамшыдай
Жер-анаға сіңіп жатыр шөлдеген...
Сөз болып па, қойшы дерсің, сол-дағы,
Бүгінгі күн толғандырып толғағы.
Сырға толы соңғы өлеңнің жолындай,
Құлағымда қалды аққудың соңғы әні...
Дария болсам туған елім болды арман,
Толқындардай толқын өрсем жолдардан.
Жыр боп шықпай, жас боп шығар көзімнен
Кеудемдегі соңғы үміт, соңғы арман.
Соңғы жапырақ ұшып, қайда қонады,
Көктем келер табиғаттың қонағы.
Қайтқан құстың қанатындай күз деген
Соңғы көштің, жүгі ауырлау болады...
Әкелерден бізге мұра жол қалған,
Әкелер ғой ұрпағы үшін толғанған.
Соңғы өлеңге түседі екен соңғы күш,
Тіршіліктің тынысындай соңғы алған...
Кезегімен келеді өмір, бұл бір сын,
Аспанымда жарығы ортақ күн күлсін.
Соңғы армандай соңғы өлеңім дегенім –
Ең алғашқы жырым болар, кім білсін!..