Жалғыздық жыры – Қанипа Бұғыбаева

Үміт алдап, әурелейді ой алдап,
Ой-қиялды айту қиын баяндап.
Тықылдаған жүрісінен уақыттың,
Ажалыма жақындаймын аяңдап...
Күн күлімдеп, дірілдейді ай аунап,
Айдың нұрын еметіндей ояу бақ.
Көбелектің ғұмырындай ғұмырмен,
Мәңгілікке сапар шегем, жаяулап.
Жоқ нәрсені күтеміз-ау, алдан біз,
Арман жігіт, қайда кеткен арман қыз?
Ай да жалғыз, Күн де жалғыз,
жер жалғыз,
Ешбір жанға ұқсамайтын мен жалғыз...
Жалғыздардың төгіп шашпай ырысын,
Уақыт айтсын, бұрысымен, дұрысын.
Кеудемдегі бір жүректей «жалғыздар»,
Билеп тұрар, дүниенің төрт бұрышын.
Тобырдан топ құрып, иық көтерме,
Арпалыспа, арам тер боп бекерге.
Түнгі аспанның бар жұлдызы жиналып,
Жалғыз күннің жарығына жетер ме?
Жүрген сайын арман тауы биіктеп,
Қарай берем, маңдайыма тиіп көк.
Қолымнен әл, көзімнен нұр тайғандай,
Сетінеген үміт ұшын түйіп көп...
Шексіз сапар! Қайда барып тоқтаймын,
Көп нәрсеге көңілім менің соқпай жүр.
Жаратушы жалғыз құдай жар болып,
Жер бетінің «жалғыздарын» сақтай біл...