Жер - анаңмын – Қанипа Бұғыбаева

Асау арман, дегеніңе көнбейді,
Жүрген сайын, жүрісің бір өнбейді.
Ана жерге ораласың қайтадан,
Аспанға ұшып кетсең дағы сен мейлі.
От көңілге бүтін сезім, жарты ақыл,
Ой салғандай, өмір деген қарт ақын.
Мына әлемде өлшем жетпес бір күш бар,
Бәрін-бәрін жерге қарай тартатын.
Кімге өкпелеп, кек аламын, кімге ұрсып,
Дірілдейді, кірпікке іліп гүл бір шық.
Мына өмірге туып алып өзімнен –
Өзіме үкім жүргізесің, білгірсіп...
Айғай-шумен, бұзба тұнық ауаны,
Сұрауыңа дайын уақыт жауабы.
Қардың суы бу боп ұшып аспанға
Жаңбыр болып жерге қайта жауады.
Арнасына арман Арал толады,
Адам толса, қысқа өмірдің «қонағы»
Қиясына қиял-көктің ұшқан құс
Ұясына қайта айналып қонады.
Шабыт қайрақ, қайратыңды көр, жанып,
Жолға шықсаң, сілтер туған ел бағыт?
Түнгі аспанның жұлдыздары сөнерде
Жасын-оттай құлайды екен жерге ағып.
Сабаңа түс, сабырыңа кел, балам,
(Есерлікті кешірмейді енді анаң).
Ұстап тұрған бәйтеректі жібермей,
Ұқсап тұрған қара жерге, мен болам.
Жаныма нұр, жылу жетпей тоңып тұр,
Тоңған жанды үмітіне жолықтыр.
Күні бітсе, қара жерге адам да –
Құлайды екен, жапырақтай солып бір.
Өміріме бол жапырақ, бол үміт,
Көгерейін, көктеміме жолығып.
Тамырларын терең жайған ағаштай
Жер-анадан кету қиын бөлініп.
Мазаңды алмас, ақыл айтып енді анаң,
Арнаңа түс, өзіңе-өзің кел балам.
Жер анада жатқандықтан тамырың,
Қайта айналып ораласың сен маған.