Сая іздеп кетті шалғай құрбы қаңғып – Қанипа Бұғыбаева

Сая іздеп кетті шалғай құрбы қаңғып,
Кім қалды, әнді сүйіп, сырды ұғарлық?
Төсінде қырдың бір гүл, қатарымен,
Көктемде көзін ашпай тұрды қалғып.
Шарпиды жүректерді жырым жалын,
Өрілген өмір деген бұрымды ағын.
Қызықтап көбелек, ара көркін, исін,
Гүлдердің сорды аузынан шырын балын.
Өмірді ғажайып күн жолы ұқтырды,
Түсімді қиял берер жорып, түрлі.
Ашылған ауызына күзгі гүлдің,
Көбелек қонбай, қар қонып тоңып тұрды...
Көктемнің жаңбыр нұры жуындырып,
Кім оны аялайды, жылындырып?
Оятып кеудемнен бір аянышты,
Солды гүл, жел қамшылап, суық ұрып.
Айналып көбелекке арман, үміт,
Қоштасты... кірпігіне маржан іліп.
Періште жер ананың перзентіндей,
Қалды гүл айдалада қар жамылып...