Жібек жел ем, айналдырдың дауылға

Жібек жел ем, айналдырдың дауылға,
Ұшқын едім, шарпыдың сен жалынға.
Енді қайттім, маза берер еес түк,
Бір от бұлақ ағып жатқан жанымда.
Шыдап бақтым өз-өзіме қой деумен,
Қан тамырды өзің жайлы ой жеңген.
Жұрттың бәрі досым болып кеткендей,
Жағым тіпті талар емес сөйлеуден.
Өз көңіліме сияқтымын бойжеткен,
Қиял-сағым жанын удай тербеткен.
Табанымды бір жел жерге тигізбей,
Ұшып бара жатқандаймын мен көкпен.
Өңім сонда көрінеді түсімдей,
Көңіл саған өтері хақ кішірмей.
Көзім жұмып сол қалпымда құласам,
Қағып ал сен, жерге мені түсірмей.

---