Қаздандаған қаламымның ізінен

Қаздандаған қаламымның ізінен,
Қаз-қаз басып жыр тұрса.
Құп-қу болған қағазымның жүзіне,
Қан жүгіріп, құлпырса.

Құмырсқадай құжынаған қара өлең,
Қаламымды қаумаласа, қаптаса.
Қарақшыдан қашқан жандай даламен,
Қан сорпа боп қалам тыным таппаса.

Олай қашса, бұлай қашса бұлтақтап,
Тығылатын жер таба алмай жалғаннан.
Қуған сайын құжынаса жыр қаптап,
Ойхой, шіркін!
Одан өткен бар ма Арман!

---