Бұлаң етіп бұлдырап бұлақ өткен – Шәмшия Жұбатова

Бұлаң етіп бұлдырап бұлақ өткен,
Үмітімнің жанады шырағы еппен.
Жасыл манат жамылған жер бетінде
Неге мәңгі қалмайды мына көктем?
Көктем неге мәңгілік болмайды екен?
Сағынышым ылғи хат жолдайды екен.
Бүгін өмір тартады бауырына,
Ертең көрсең, қабағы сондай бөтен.
Үлбірейді үзіліп үміт таңы,
Қоймаларын ашады құлыптағы.
Қуануға ұмтылды көңіл шіркін,
Тірлік жалған екенін ұмытпады.
Жапырақтар малынды жасыл нұрға,
Көтереді қызғалдақ басын қырда.
Қалғымаған сенімі қайран ғұмыр,
Тексіздікке кеудеңді басындырма.
Қайран ғұмыр үміті қалғымаған,
Қарайлаумен тағы да қалды маған.
Әлди күткен әлемді тербетем деп,
Жұбатамын, ән салып, алдыма алам.
Жүрегімді жаңғыртып үн кернеген,
Саз іздеймін сызылтып бір пернеден.
Көк аспанға шалқайсам, шоқ жұлдыздар
Үйлесімін тауыпты үркерменен.