Менменшіл ғұнның қанымын МЕН

Ғұнның мын-сан найзасындай,
Күннің инесі жерге шаншылды.
Таң құшағын жайғанда бай,
Шөпке қондырдым шық қылып тамшымды.

Құмда иір ізді кесіртке қашты,
Жабағы бұлттар жаумады.
Күн керегеден сәулесін шашты,
Сұлулығы көзімді жаулады.

Көңілім шалқыды,
Қурайға қосып жыр айттым.
Қара тас та балқыды,
Сазымменен мұңайттым.

Сондағы әнім бұл еді:
Қара түнде маздатпай шырағыңды құр.
Ести алса жүрегің,
Төбелерден күңіреніп шыққан үнге құлағыңды түр!

Аруағы бабаңның болған аңыз,
Жауына қаһарланып жай атады.
Ешкінің ішегі тағылған қобыз,
Қалғып кеткен рухыңды тепкілеп оятады.

---