З.Н. Гиппиусқа – Фариза Оңғарсынова

Түнек жылда туғанның ер жеткені
жол таба алмас,
қасірет шексе де елі.
Біз, азапты жылдардың перзенттері,
естен шығара алмаймыз ештеңені.
Бүл заманда ессіздік жүр жалғанда,
енді үміттің түсер ме нұры бізге...
Соғыстан ба, ерікті жылдардан ба –
қанды сәуле қалыпты жүзімізде.
Дауыл екпін мылқау ғып тығындады
аузымызды,
тарылды тыныс, дем де.
Ал журекте - біткен бе бүгін әні –
ештеңе жок, әшейін қуыс кеуде...
Мейлі, біздер өлгенде,
одан әрі
қарқылдасын қарғалар тұрып алып...
Көретіндер бар әлі, болады әлі
сенің патшалығыңның нұрын жарық!
***
Сен көрікті ең, шын еді ұнатқаным,
Кінәлама кеттің деп көңіл бөлмей.
Шырқап цыган әніндей, жырақтадым
оралмас со күндердей.
Сүйген жүрек ұмытқан өрт дегенді,
Алдым — соқпақ, сол ғана есімдегі.
Өшпес сәттер болды ғой...
Өткен енді
Келмейді... кешір мені!

АЛЕКСАНДР БЛОК