Қарлы өрнек – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Қарлы түнек жол
қашанда,
көрінбейді өзге мүсін.
Әзір таныс болмасаң да,
сен - жырымның өрнегісің.
Қардан тінін келеді ескім
сол өрнектің күнде, түнде.
Бірақ жалғыз сен емессің
мені құшқан бұл көпірде.
Теңіз — мылқау, шашуда мұң,
Көпір маңы — қымбат жарық.
Жатыр бүгін ашулы ағын
мұз-шынжырмен құндақталып.
Тұрсың қабақ ашпай,
мұңмен
үнсіз қарап кешке, шамға.
Саған есік ашпаймын мен,
Ашпаймын!
Жоқ!
Ешқашанда!
Ұшқан қарға біз де ілесіп
қалықтаймыз шың-құздарда.
Ғашық көңіл мұңды кешіп,
қадаласың жұлдыздарға.
Асса шана алысқа, алға,
Табатындай көңіл де емін.
Көздеріміз табысқанда,
асығады ерінге ерін.
Үмітсіз түн серігімін,
қандай пенде ұқсын мұны...
Естілмейді демің, үнің –
жұтты түннің түпсіз мұңы.
Жылытпаса да мені нұрың,
күміс қарлы қыстың жыры,
жатқа айтамын сені бүгін!

АЛЕКСАНДР БЛОК