Бұлыңғыр елестер – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

- Қарашы, құрбым, періштең жырақ
шырқады!
- Қарашы, жігіт, жүйрік-ау уақыт
тұлпары!
Осылай деді бір перде,
(екіншісі оны тыңдайды)
зымиян, залым күлкі - өңде,
даусы бірак сырнайлы.
- Қарашы мына жігітті
анау бір қызға үңілген.
(жігіттің көзі үмітті
тіл қатып қызға жүгінген!)
Пердеге перде сыбырлап
ұялтты балғын аруды.
Үй іші — елес, түн, ырғақ,
терезе түгел жабулы.
Ойланып, айтар сыр бардай
шығарды перде ақыры үн
(ұйқыдан кенет тұрғандай):
- Күлімде маған, батырым!
Семсерге батыр сүйеніп
ғажап бір сырлар шертеді.
Баурап ап жанын ертегі
перделі сұлу елітеді.
Шақырды биге күмбірлі үн –
Іздесті көзбен бір-бірін.
Ақ тамақ, албырт, асқақ өң!
Еске сап жүзі қыр гүлін,
Тағы да биге! Басқамен!
Іздейді көзбен бір-бірін.
Нұр шашып тұрды гүл ірең,
сөнгенде маңда бар жарық.
Бір нәзік сәуле жібімен
қос жүрек қалды жалғанып.
Есінен танып түр жігіт
не істерге білмей абдырап.
Жырақта сәуле - мұңды үміт,
жүректе түк жоқ ал бірақ.

АЛЕКСАНДР БЛОК