Далада – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Қеңдікті қүйып санаға,
ұқсайтын байтақ жағаға,
жаңғырықты да жер жұтып,
ізіңді құм мен жел жұтып,
жатаған жалғыз төбешік
қарақшы болған далада,
шыққанда шырқау Күн белге;
көлеңкең түспей
жүргенде,
жылдарға мылқау бағынып,
құмдардан көрпе жамылып,
сусыны қанбай жарылып,
сарғайып кеткен тың жерде;
жан бітер жапан жалғанға
шапағат шашқан таңдарға
дірілдеп шықтар тамбаған,
көсіліп жатқан аспанды
бұлт емес, бүркіт шарлаған;
құлазып жатқан белдерде
сыбырлап жалғыз жел-жеңге,
жаңбыр да қорқып сындардан
ғасырда әрең бір жауған
осынау байтақ жерлерде
жүргенбіз бес ай талықсып,
шаршадық, желмен алыстық,
шаң жұтып, терге малындық,
жылы үйді жайлы сағындық.
Қопарып жерді,
шарладық
даланың төсін,
шам жағып,
тапқанша суды тереңнен,
шөліркеп ерін кезерген,
үмітпен күнді жалғадық.
Қатыгез мекен исініп,
қарады бізге сүйсініп,
аңсаған шөлін қандырып,
аспанды жауып шарбы бұлт,
жаңбырдан кейін Күн шығып,
жайнады жадау тіршілік.
Жапанды жайлап таңғы үміт,
жанары жайнап жан кіріп,
теңіздер тартып шөлдерге,
жайқалтып егін белдерде
кетеміз жансыз далаға
Адамның ізін қалдырып!

ВЛАДИМИР ЦЫБИН