Махаббат – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Махаббат жас шақтағы
күдік пен мұңга толған.
Бір сүйсе асқақтады,
қырандай шыңға қонған.
Түн. Толқын ағылысқан...
Сол көктем нендей бөлек!
Жүрегің алып ұшқан
келе ме, келмей ме деп.
Мазасыз көктеменің
келгенде бал түндері,
Көзден жас төккен едім.
Бұл - қайғы әркімдегі.
Оңаша мұңға батқан
жастықтың көктемдері.
Бұлақтай құздан аққан
қиялдың өткелдері.
Сүйіктім келмегенде
аспанды тұман басып,
жер таппай сенделерге
жан жүрек тұрар жасып.
Дүние дүсірледі
жерге аспан құлағандай.
Қайғыны ішіңдегі
тұрасың шығара алмай.
Қараса ол атыңды айтып,
қонғандай қолға бақыт.
Жүрек ас батырмай түк,
толқисың ойға батып.
Жастықтың армандары
қиялмен қанаттанған.
Бар нәрсе жалғандағы
таңдантып тағатты алған.
Бұл әлем саған ғана
күлімдеп қарайтындай.
Шаттық ән бар арнаға
бүкпесіз тарайтындай.
Қара орман сырын ашып,
сенімен мұңдасқандай.
Ағаштар сыбырласып
сөйлескен құрдастардай.
Дүние барлығын да
бөліскен өзіңменен.
Сырласқан шалғының да
түнімен көз ілмеген.
Назыңды бердің желге,
ең алғаш ұнатқаным!
Сандалып мен жүргенде,
жоламай жырақтадың.
Еліктей дірілдеген
бар бейнең көңілімде,
Жұлдыз ең күлімдеген
аспанның өңірінде.
Дір еткен таңдағы үннен
көктемгі гүл бақша едің.
Сүйгізе алмадым мен,
әлде онда тым жас па едім?!

ПАБЛО НЕРУДА