Жолдағы достар – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Келдім мен астанаға
серік қылып көгілдір арманымды,
тамашалап жағада таңғы ағынды.
Қала жатты оранып боз тұманға.
Елемеді мені ешкім қарға ғұрлы.
Жарқыраған сәнді үйлер мен көрмеген
(мен өйткені жырақтан, елден келгем),
тұншықтырып кеудеңді қысады екен
газдың иісі ұласып бензинменен.
Алғашында мен түкке түсінбедім,
ақ арманға титтей дақ түсірмедім.
Шешек қырған жандардың моласынан
қатты шошып үдеді ішімде мұң.
Елтімедім қаланың гүліне мен,
жыр қумасам қаладан түңілер ем.
Әр кеш сайын жұпыны жатағымда
жыр маржанын теруші ем түніменен.
Мен түсіне бастадым,
өмір деген кімге сор, кімге бақыт,
жеткізбейді алдамшы жүрдек уақыт.
Әр кеш сайын ойлардың толқынында
малтып жүрдім бір шығып, бірде батып.
Мен осылай өмірді бастағанмын,
көңілде арман, биік құз-асқар алдым.
Қиын жолды - жыр жолын қуып бердім
азап көрдім, жанарды жасқа малдым.
Жандар көрдім азаптан құтылмаған,
әділетке тапшы екен бүкіл ғалам.
Дүниеде көп екен адамдар да
жараланып жүректен, тыпырлаған.
Мен солармен достықтан арылмағам,
мұндай достар бұрын-соң табылмаған.
Үйретті олар өмірдің шындығы мен
адалдықтың, достықтың бәрін маған.
Жүректерге мұң құйдым жырларыммен,
алдарынан үміттің шамын жағам.
Олар маған сана мен сезім берді,
қуат берді бойыма жалындаған.

ПАБЛО НЕРУДА