Баттың деп бекер зар-мұңға – Фариза Оңғарсынова

Баттың деп бекер зар-мұңға
қиялыма менің таңданба:
қасқайып тұрып алдыңда
қаһарын төгер жан бар ма?
Қылышпен берер, келсе емін
айдаһар тектес арланға,
қаймықпай келіп:
«Мен сенің
жауыңмын!» – дейтін жан бар ма?
Дуылдап шулы жұрт тарап,
екеуден-екеу қалғанда,
көзіме менің тік қарап:
«Пасықсың!» – дейтін жан бар ма?
Қылмысқа батып мына мен,
қыспаққа халық салғанда,
«Бір күліп, бірге жылап ем,
құтқарам!» – дейтін жан бар ма?
Аңғалдығымнан құладым,
жаманатты болып жалғанға,
саңқ етіп жұртқа: «Бұларың –
қиянат!» – дейтін жан бар ма?
«Пәле ғой тұрған бұл бір»… - деп,
мұныма, достым, шамданба:
есікке қарап міңгірлеп,
күн көру жағын қамдан да!
1985