Ойларым менің – тамырын жайған гүл шыбық – Фариза Оңғарсынова

Ойларым менің – тамырын жайған гүл шыбық,
талпынар күнде сәулелі нұрға ұмсынып.
Тірлікке бейуақ шырылдап келген сәбидей,
қалайды жаны тұрғанын мәңгі күн шығып.
Ойларым дәйім жанымнан мөлдір мұң сығып,
жарқылдап кейде шаттығын шашар құлшынып.
Маған да ажал жеткені деп ұқ, ағайын,
бейуақта өлсе балапан ойым тұншығып.
Ой деген тарпаң, жығардай кейде орға да,
шырылдар салқам сәбиі үшін де сорлы ана.
Сөйтсе де қысқа ғұмырымды мынау жердегі
тіршіліктерге жалғайтын нәрім сол ғана.
Мәңгі емес ғұмыр, мені де күткен ажал бар,
жайлылық берме – тыныштығымды ал, мазамды ал,
алыңдар жиған-тергендерімнің барлығын,
ойларыма ойран салмаңдар бірақ, адамдар!
1984