Бейдауа дерт кеудемде, кемеліме келген ем – Михаил Лермонтов

Бейдауа дерт кеудемде, кемеліме келген ем,
Оған, тіпті, енді ем жоқ!
Мейлі ғой! - бұл фәниде қызық қуған пенде емен,
Жұрт деп өмір сүргем жоқ.
Жер бетінде бір жанға іңкәр болдым, не керек,
Екі айрылып кеттік біз,
Қайтып қауыша алмадық, жаратқан да жебемед -
Ақыр көрмей өттік біз.
Тұрмын көріп, бөледі күрең нұрға көгімді
Жер-жаһанның жарығы,
Тұра қусам, берер ме қайтып бал дәуренімді
Жалбарынсам зарығып.
Қоштасып ек қиыспай, соны ұмытып бір кезек,
Көзім күнге шағылып.
Көз алдымнан кетпейтін жанарынан бұл мезет
Кетсем - етті жаңылып.