Металл жыры – Темірхан Медетбек

Мен металмын,
металмын.
қолданба менi
бет алды.
Мен металмын —
семсермiн.
Мен металмын —
қайламын.
Қадiрле менi, адамдар,
қолданба менi
бет алды.
Мен металмын
металмын.
Ағысты
қысыммен шапшытып
алып бiр аспаптай
ән салам ГЭС-терде.
Қайнаймын сақылдап
ызалы жүректей
домна пештерде.
Қайнаймын
домна пештерде.
қайраймын
жүзiмдi
иленiп
қара төстерде.
Балғамен таптасаң
жыландай бұралып
бұғау бол
қолдарға, аяққа оралдым.
Еңбек боп
жапанға қаптасам
мұнара орманмын.
Майданда
сермелген семсер боп
жауларды жасыттым.
Дастарқан үстiнде
момақан
шанышқы, қасықпын.
Өткiрмiн, өжетпiн!
Бұрғы боп
тастарды қашаймын.
Шөмiш боп
жердi сапырып
топырақ асаймын.
Балқимын
ақылды бастарда.
Шалқимын
қанат байлап ап
жетi қат аспанда.
Ман отпын —
қызу металмын.
Мен Орақпын —
сұлу металмын.