Мазасыз түн – Темірхан Медетбек

Түн жарымы.
Ауыл отыр жазықта.
Жер сiлкiнiп,
жел жұлмалап қажытқан
селеу бұта жылайды,
оратылып қара темiр қазыққа, –
жүректердiң қыл iшегiн қозғап бiр
жалғыз бота боздап тұр.
Жатыр бала арманменен қауышып,
Қолын созар әлденемен алысып,
сыңсып шыққан көк теңiздiң төсiнде
түсiне енiп параходтың дауысы –
жүректердiң қыл iшегiн қозғап бiр
жалғыз бота боздап тұр.
Мүгедек шал айналады ыңыршық.
Көкiректен шығады оқыс үн ыршып, –
түсiне енiп түнгi аспанды қақ тiлген
сыңсып ұшқан снарядтар ыңырсып –
жүректердiң қыл iшегiн қозғап бiр
жалғыз бота боздап тұр.
Көңiл көлден ұшырып ап қаздарын,
тонатып ап жасыл бақты жаздарын,
ұйқыдағы қыз жүрегiн тiледi
алдап кеткен махаббаттың саздары, –
жүректердiң қыл iшегiн қозғап бiр
жалғыз бота боздап тұр.
Жесiр әйел қоя салып оқтауын
құшақтайды есiгiнiң жақтауын, –
түсiне енiп қырқыншы жылдардың
тұла бойын шымырлатар жоқтауы, –
жүректердiң қыл iшегiн қозғап бiр
жалғыз бота боздап тұр.