Беріктік

Жұмағали Әбуұлына

Менi, қазақты, –
Жан-жағымнан анталап! –
Құртқысы келдi.
Дүкендегi матадай –
Дар еткiзiп! –
Жыртқысы келдi.
Су шүберектей
Сығып тастағысы келдi.
Шөлдегi құмдай
Үгiп тастағысы келдi.
Бiлемiн:
Жұғымым аз,
Жатқа мұздаймын.
Бiрақ мұз емеспiн!
Жел үңгiп,
Күн кемiрiп,
Жаңбырлар тамшыларымен
Мүжiп жатса да
Құламайтын құздаймын!

---