Қара арбада

Айдалада қара арбада
Екі-үш кісі келеді.
Қара жолды тозаңдатып,
Аты бүлк-бүлк желеді.
Көліктерін тозаң басып,
Терге шомып сабылған,
Бәрінің де түсі қашып
Қабақтары жабылған.
Бастарына «сабаздардың»
Келгендей тап бір сұмдық.
Анда-санда бұлар неге
Уһілейді күрсініп.
Сұрасаңыз бұл адамдар
Қайда бет aп барады?..
Бұл сабаздар қайта-қайта
Артқа неге қарады?
Байекелер бұлар, малы
Кампескеге ілінген.
Еңбекші елге әйгіленіп
Жауыздығы білінген.
Бұл мырзалар елді сорған —
Алған енді сазасын.
Талай жылғы көп күнәнің
Тартпақ енді жазасын.
Нашарлардың сан ақысы
Қу қарынға тығылған,—
Енді ғана, мырзалардың
Лас мұрнынан сығылған.
Бұлар байлар — жалшылардан
Еңбек қанап жегендер.
Нашарды жеп, мал көбейтіп —
«Әулиеміз» дегендер.
Бұлар — байлар — еңбек қанап,
Тиын сорған тиыннан.
Бұлар ылғи қарын қулар
Қара күшке сиынған.
Бұлар ылғи Қарынбайлар —
Жеуге көзі тоймаған,
Қайыршыдан қап ұрласа:
«Мал таптым» деп ойлаған.
Бұл жазғандар малы кемді
Қорлағандар теңсінбей,
Жуас, момын еңбекшіні
Құл қылғандар менсінбей.
Енді ғана бұл мырзалар
Тартты, міне, жазасын!
Енді ғана, міне, өтемек
Көп жазаның «қазасын».
Ордалары талқандалды,—
Қалды адыра — бір қуыс.
Еңбекші жұрт арттарынан
Шаш топырақ қырық уыс.
Асқынған көп істеріне
Ауыр емес бұл жаза!
Бұл әшейін жеңіл ғана
Мың жазаға бір саза...
Жалшылардың баққан малы
Таң атқанша іңірден,
Өз малдарын өздері алды
Еңбек күшін сіңірген.
Патшаларды оқпен атқан,
Қолға қызыл ту ұстап,
Сендерге тек атқылайды
Топырақты уыстап.
Енді сендер жүрмейсіңдер
Бұрынғыдай сән құрып,
Өткен тұрмыс күндеріне
Қош айтыңдар мәңгілік!
Еңбекші жұрт арттарыңнан
Тас атады: шоқ-шоқ-шоқ!
Бұрынғыны қайтаруға
Сендерде енді айла жоқ.
Бұл жұлынған аңыздағы
Арам шөптер, «қоқырақ».
Шаш, еңбекші, арттарынан
Қырық уыстан топырақ!..
Енді ұзамай Бай табының
Тамырлары жойылар.
Терең қазған моласына
Зіл қара тас қойылар.

1928 жыл.

---