Ызғырық аязда кедей аулы – Сәкен Сейфуллин

Қар үстінен шаңытып
Құйқылжиды борасын.
Даладағы ауылдың
Басып көмед қорасын.
Далада... ауыл бүрісіп
Қар астына көмілген.
Қармен әбден алысып
Әлі құрып жеңілген.
Асы — көже қатықсыз,
Бұл ауыл бір жарлы еді.
Тәуір қыстау жері жоқ,
Даладағы зарлы еді.
Мойындары пештердің
Қараяды қылтиып.
Қар астынан аршылған
Терезелер жылтиып.
Кей қылтиған мойыннан
Түтін будақ шығады.
Үскірікке беттемей
Ыққа заулап ығады.
Түтін көлбей ұшады
Бүйірін қуып өзектің.
«Мұнда ауыл» деп шақырып
Түтін иісі тезектің.
Үркердей мал өзекте
Бүрсеңдейді тебінде.
Аз ғана мал, өзі арық
Шомыт жабу көбінде.
Малға соғып аққала,
Төрт-бес кісі малда жүр.
Екі бала, үш жігіт,
Тағы да бір шал да жүр.
Құржаңдайды бәрі де
Шөп аршысып күрекпен.
Жан қорғамақ болады
Тырбаңдасып білекпен.
Шөп іздейді қар қазып,
Малдың тебін тепкені.
Бар киімі Жұматтың
Жыртық тон мен шекпені.
Омырауын шаңдынып
Қар ояды сіресіп.
Кешке шейін алыспақ
Аязбенен күресіп.
Келіншегі ауылда
Жас баласын бағады.
Бар күн көргіш үш сиыр,
Жұмат соны қағады.
Бар малына ауылдың
Бірге күрек аршысып.
Қырауытып Жұмат жүр
Бейне көптің жалшысы.