Иә, біздер жаз бойы хат алыстық – Тыныштықбек Әбдікәкімұлы

Иә, біздер жаз бойы хат алыстық. Ал,
алғашқы кездесу – одан ыстық: кезіп
жүріп тірліктің кеңістігін, кездейсоқтық
жаратқан о Таныстық!..

Менің көкжал Ойларым ұдайы ұлып,
Саған ұнай қоймадым, құдай ұрып.
Екеумізге ортақ бір қайғы болды-ау, өгей
шеше секілді сыпайылық. Өтінемін,
сезімді шектеме сен, көңілде – күз,
көшеде – көктем есен. Хат жазбаймын
деп едім, кешір енді, сөйтетінім бар
менің, өкпелесем.

Не дейтінін кім білсін келешек ел, мұң
шағамын әзірше жеңешеме.

«Жүз жолдасым, жүз досым», бәрі де – аман, жүр
ғой, әйтеу,.. тойлауға ғана шебер... Жамау етіп
тұрмысқа жалақымды, жалбақтаумен қарсы алам
қонағымды.

Өмір жәйлі әңгіме қозғай қалсаң,

бір ақымақ таппайсың, бәрі – ақылды!
Іздей-іздей киелі Сөз құлжасын, ілігуші ем
іңірге...

Жазғырмашы...

«Бірге туған» дейміз ғой, ол да – бекер,
әркімінің өз мұңы – өз мұржасы.

Біреу келіп, «бұл әнің – кешегі әнің,
жалықтырып жіберді!» десе – қане.
Қолды бір-ақ сілтер ем бәріне де,

қайда барам: бауыр – жас, Шеше – кәрі...