Жалынға жанды жанып ап – Жарылқасын Аманұлы

Бой түзеп жапан далада,
Қайындай жалғыз сыңсыған.
Мен кейде жеке қалам да,
Ойлардан ойға тұншығам.
Ағаны тағдыр бермепті,
Арысам арқа тұтатын.
Артымнан іні ермепті,
Ашуым келсе ұрсатын.
Балалық балдыр белеңі,
Көнілден кетті жылыстап.
Ата-ана болып дегені,
Шертпедім сезім дұрыстап.
Шыңдардан асып шырқамай,
Айналып ұштым тұғырда.
Армандар қалды бірталай,
Айтылмай жүрген жырымда.
Қобыздың жалғыз қылындай,
Солқылдап жанның сыздауы.
Жарқ еткен үміт бұрылмай,
Жанардан жасым жүз жауды.
Әке отыр жанартау сынды,
Атылмақ болып ентігіп.
Сапарға шықсам маусымды,
Сайрандай алман желпініп.
Жалынға жанды жанып ап,
Алысқа бұрсам бетімді.
Қасиет қонған шанырақ,
Шайқалып кетер секілді.
Көп болып жасақ жинаман,
Жалғыз боп жапа шеккем жоқ.
Кезімді кейбір қиналған,
Отырмын сыр ғып шерткен боп.