Сырым – Мағжан Жұмабаев

Мен қуансам, жас баладай қуанам,
Көрген адам талай деген: «Есалаң!»
Мен қайғырсам, орнатамын қиямет.
Жас баламын — тағы да тез жұбанам...

Күлсем егер есім шығып күлемін,
Жылағанда қап - қара қан төгемін.
Қасым болса, қанын ішкім келеді,
Досым болса, жолында оның өлемін.

Әйел сүйем, бірақ емес сендерше,
Мен сүйемін жан - денесін бергенше.
Жан - денесін бірдей алам, улаймын,
Қысып сүйем құшағымда өлгенше.

Ол күледі, мен де есалаң күлемін.
Ол жылайды, мен де жасым төгемін.
Құшағымда жан - тәнінен айрылып,
Өлед әйел, мен де бірге өлемін.

Тағы көрем. Тағы күлем. Тірілем.
Есім шығып тағы тұзаққа ілінем.
Өмір — дала, тапыл басқан мен бала,
Тапыл - тапыл, дамыл - дамыл сүрінем.

Өмір — өзен, үміт — шабақ ойнаған,
Жел сөзбенен шабақ аулауға ойлаған.
Мен — есалаң, мен — нәресте, үміт —
Жүз күйсе де қармануын қоймаған.

«Өзім — тәңірі, өзіме өзім табынам»,
Деп көпіріп, зор тәңіріге шабынам.
Егерде енді ауырыңқырап кетсе бас,
Сол тәңіріге жасым төгіп жалынам.

Міне, оқушым, осы менің бар сырым,
Бояу деген ойымда жоқ, жоқ сырым.
Сен не дейсің?..Құлағындай есектің
Ерініңе күлкі келді-ау, қыртылым!