Созып келем – Оразбай Байбақұлы

Келе бер қырсық, шіркін, келсең мейлі,
Сарнаған сарапшыға ел сенбейді.
Теңгенің теңсіздігі неге ғана,
Бағамен базардағы өлшенбейді.

Көміліп құшағына кейде түннің,
Бергенін еске аламын бейнетімнің.
Қаншасы ертеңіме қалды екен деп,
Тиынын түгендеймін зейнетімнің.

Алдымнан күткен арай ашылмады,
Көршіме көрсетпедім жасымды әлі.
Ақысы алқымыңа жармасатын,
Пәтер де пәле болды басымдағы.

Биліктің түсі жылы, іші қалың,
Түсінгем түңілтетін мысы барын.
Қарыстай қаражатым...
Етік түгіл
Шалбарға шама келмей қысыламын.

Заман бұл өзі беріп, өзі үптеген,
Селкілдеп өтем бе деп сезіктенем.
Оп-оңай өлмейін деп...
Өмірімді
Қара нан, қара сумен созып келем.

Қойғандай алдын ала қамдап құрық,
Қажытты сары уайым сандап кіріп.
...Төренің түңдігіне көз саламын,
Өлеңмен өзегімді жалғап тұрып.