Мұң Ай – Нұрбек Нұржанұлы

Керім,
сенен хабар жоқ,
онсызда
сен тұрмысқа шыққалы бері
ештеңе өзгермеді,
Өзгергені:
Ән айтуды қойдым,
өтірік күліп үйрендім,
Жалғыз қалуды меңгердім,
Сосын,
үйлендім өлеңге;
жанары,
жаны,
нәзіктігі
саған ұқсаған.
Және саған ұқсаған
тәні –
кітаптар оқумен
бітірдім жыл аяғын.
Сені көп ойламаймын,
тыныс алғанымда ғана,
мұңаямын аздап.
«Құтқаршы» дер ем,
Бірақ,
хәлімді көріп
жыларсың деп қорқам,
Сүлдеріме ілінген жаным –
Дымқыл,
қартаң,
көне...
Алыс –
өмірден, сенен...
Белгілі,
бір күні өлем,
естиді дүние...
Сонда,
Тек сен естімесең екен.
Жалғыз қаларсың деп, қорқам...