Күн суыды, суыды нұр – Нұрбек Нұржанұлы

Күн суыды, суыды нұр...
үсіген бе,
жұлдыздарым дірдектеген?..
Қанатының ақ сәулесін жылыта алсам
балапандай жүрекпенен...
Кірпігімнің қағып қалсам қауырсынын –
Ай пердесі тербеледі баяу ғана
өңіріме нұр шашағы есіп өтіп...
Шал жүрісті – жапырақтар жаяу.
Торап.
Гүл жүрісті ару.
Сосын мен –
Теректей қатып қалған...
шашым ғана сыбдыр етед
қарға қонса.
«Дір» етеді сәл жүрек те,
күнтізбемнің жапырағы сарғайғанда...
Гүл де жүрді...
мен де жүрдім...
аспан жүрді...
Мияулады жаппа;
қақпа алдында ақ мысық...
Мазар маңында ит;
тастар үріді...
Көлеңкем тұр, көшем жүрді...
«Өмір дегенің не?» деді таныс құрбым шәйін ұрттап,
«Үсіп қалған гүлге терезеден қарау» дедім «тоңып тұрып…»