«Жүректегі сағыныш» – Шырайлым Тлеугабыл

Жүрегімде сағыныш толқып тұрған,
Көзіме мұңды сезім сіңіп тұрған.
Өткен шақты ойлап, жүрегім сыздап,
Тоқтамай менің жырларым сырғаның.

Есімде бәрі, сәулелі күндерім,
Тұнғаны жүректе балғын арманым.
Жаңбыр да, жел де, күлімдеген таңдар,
Бәрі менің сағынышым, бар әнім.

Айтпай-ақ сезімімді, ұқпайсың сен,
Қанша жыл өтті, сезімнің мәні бар менде.
Тыңдайтын әрбір үннен сыр шығарар,
Жүрегім жылайды, бірақ сөзіңде.

Жолдары ұзап кеткен кешегі күндер,
Қараңғылықтай сұрғылт, көңіл құрдым.
Жақыннан кетіп, алыстан іздеп,
Жүрегім қаңғырған жолды қуып жүрген.

Сағынышым, жазылмаған хатымсың,
Әр сөзіңде мәңгілік бейнең тұрсын.
Сенімді сезіп, күйге еніп кетем,
Көңілімде жанған күңгірт шырақсың.

Бала күндер, тыныштықпен өткерген,
Сезіммен қанық, сиқырлы көкке тең.
Қалмады тек сол кезеңнің нұры,
Құшақтауға жетпей тұрған жылы кең.

Жүрегімде сағыныш тұнып тұрған,
Оны ешкім де ұқпайды, түсінбеген.
Айтылмаған әнім, жасырын сырым,
Бәрі менің сағынышым, жанымның терең.