Үміт туралы ода
- 0
- 0
Тұрмын жалғыз жағада
ымырт кезде.
Шарықтайды далаға
үміт-кезбе.
Шеңгелін ажал салды ма,
Ер Тоңаны алды ма,
сұм дүние артта қалды ма...
Қайғылы жүрек жыртылды-ау!
Лүпілдей соқты жас жүрек,
еркелеп назбен қарадым.
"Поезда-ақ хатты жазшы?!" - деп,
елжірей қалды жанарың.
Жанайым
Мықыт өлең