Жалын мен ырғақтар
- 0
- 0
Жол бойында
кісендердің сыңғыры.
Жасыл орман құс әнімен мүлгіді.
Тәтті әуенін пальманың,
Жанталасып мені шын ұмытсам деп жүрсің сен
Жанталасып мені шын ұмытсам депжүрсің сен,
басқа жанмен жүректі жылытсам деп
жүрсің сен.
Жек көрсем деп қалайда талай іске ұрындың,
ұмыттырса екен деп өзгелерге тығылдың.
Көрмеймін деп мен оны өзіңді өзің сендірдің,
кінәлайсың, сонда да көкірегіңде мен жүрмін.
Біреулерді жаныңмен сүйген болып жүрсең де,
мені жоқтап жүрегің қайғы шегіп тұр сенде.
Шығара алмай бейнемді көңіліңнен, аһ ұрдың,
көрмей алыс жүрсең де, тек мен саған жақынмын.
Кімменен жүр, қайда бар, қаншама азап
шек мейлің -
жүрегіңнен бәрібір мен ешқашан кетпеймін!
Пікірлер (2)
Пікір қалдырыңыз
Ақырғы жол
- 0
- 0
Қансонарда елесің де
алыс кетіп, қамады-ау мұң.
Сен - оралмас кемесің де,
Мен - бос қалған жағалаумын.
Асылзат
Керемет!!!
Парасат
Ух, бұл өлеңді оқып отырып жүрек бір сыздап кетті ғой . “Жанталасып мені шын ұмытсам деп жүрсің сен…” деген жолдар адам жанымен тіл табысқан махаббаттың қиындықтарын дәл жеткізеді екен. Сол секілді біреуді ұмытуға тырысу, бірақ іштей жүрегіңнен кетпей тұру – адамға ерекше әсер қалдырады. Фариза Оңғарсынованың сөзі осындай нәзік әрі өткір шыққан! ✨ Кейде шынайы сезімдерді сөзбен жеткізу оңай емес, ал бұл өлең дәл сондай… ❤️❤️❤️