Қамалу
- 0
- 0
Көздеріңмен құрық салдың,
тұтқындадың, тұрып қалдым.
Сенсіз жүрсем, жетер қайғым -
енді өзіңнен кете алмаймын.
Еріп ессіз өлеңнің жетегіне,
қыздырғаным шамалы шекені де.
Жырларымнан күлкі не ақыл күтпе –
менде әуелден жоқ соның екеуі де.
Өтіп жатыр күндерім
қуанышсыз, қайғысыз, үнсіз менің:
көппен бірге жүреді құр сүлдерім.
Күзгі жауын секілді сүйекке өтер
Аяулым
Керемет